Lizzy proeft Haarlem- en omstreken

Lizzy proeft in Haarlem (en omstreken) voor jou. Zodat jij alleen de lekkere dingen kunt kiezen.

img1411923838281Het is niet zo dat een gerecht waar je veel tijd en moeite in steekt, per definitie beter smaakt. Zoals ik al eerder berichtte, pakte mijn arbeidsintensieve dessert voor onze kookclub niet zo uit als ik in gedachten had: het eerder gemaakte basilicumsorbetijs smolt deels weg in een lange, warme file en de zak met Crème Saint-Honore (een soort banketbakkersroom) die ik ’s ochtends had gemaakt, vergat ik mee te nemen waardoor ik na aankomst bij onze vrienden in België opnieuw aan deze klus moest beginnen. Ik klopte eierdooiers totdat ze “lichtgeel rimpelend terugvielen in de kom” (ja, die Julia Child kon heel beeldend schrijven), sloeg de eiwitten stijf totdat ik er stijve pieken van kon trekken (ook niet mijn woorden) en mengde alles fluks tot een mooie, romige massa, vermengd met cognac. Een massa die vervolgens  niet wilde opstijven, zodat de geplande amandelkrullen alleen maar gevuld konden worden met een lichtgele smurrie, waarop de tevens door mij voorbereide bramencoulis wegdroop, als bloed in een etterende wond. Dit alles oogde naast het donkerbruin geworden basilicumijs (dat overigens wel goed smaakte) en mijn wel goed gelukte chocomousse in een kek roze kopje, ronduit triest. Waarmee ik dus duidelijk wil maken dat input zeker niet gelijk is in aan output in de wereld van het koken.

Vandaar dat het vandaag tijd was voor de minimalistische input. Daarom was ik ook zo blij met dit recept van Nigella Lawson: de Easy Sticky Toffee Pudding. ( http://www.nigella.com/recipes/view/easy-sticky-toffee-pudding-180 ) Ik vond de combinatie van Easy en Sticky Toffee namelijk enorm effectief klinken. Want als je heel eenvoudig iets met toffee en pudding kan maken, kan je verzekerd zijn van een enthousiast publiek, waaronder ik voor het gemak mezelf ook reken.

De kinderen, uitgeput en nog met het zand van Mudmasters in hun oren, verwende ik met een ordinaire hamkaastosti en voor mezelf maakte ik een dodelijk eenvoudige, hartverwarmend lekkere tosti die losjes was gebaseerd op de Cubanito, een in roomboter gebakken boterham, gevuld met kipfilet, kaas en een mengsel van ui en augurk. Met een flinke dot pittige piccalilly. En als toet die pudding.

En toen kwam het. Want ik kreeg toch nog een beetje genoegdoening voor mijn harde culiwerk van gisteren. Wat bleek? Die niet opgesteven Crème Saint-Honore, die bleek GODDELIJK. Bij een stukje van die minimalistische pudding. Waarmee bewezen is dat input de output ook kan overtreffen. Fijne zondag nog!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: