Lizzy proeft Haarlem- en omstreken

Lizzy proeft in Haarlem (en omstreken) voor jou. Zodat jij alleen de lekkere dingen kunt kiezen.

img1398102633152Je hebt van die dagen. Ik had er 1 vandaag. Het leek er in het begin niet op dat het zo’n dag zou worden want ik liet meerdere zaken uit mijn handen op de grond stuiteren (waaronder een fles ketjap en ik kan je vertellen dat je dag daar geen positieve wending van krijgt) en bij het kneden van het pastadeeg mopperde ik tegen mijn man die even verderop in alle onschuld zijn boek zat te lezen dat “ik een pasta-fiasco voorvoelde”. Niet dat mijn man opkeek tijdens het lezen want die moet wel vaker mijn culinaire gebeuzel aanhoren en weet inmiddels dat negeren de beste tactiek is als ik aan het mopperen sla, maar gelukkig was mijn gemopper dit keer een voorbode van een prachtig geslaagd maal.

Ik had namelijk bedacht dat ik weer eens pasta wilde maken. Ik doe dat niet vaak en daarom wil het maar niet lukken met de ravioli en mij. Ik had dan ook besloten om dit keer een ander recept te volgen, namelijk dat van Giorgio Locatelli, de auteur van het angstaanjagend dikke boek “Made in Italy”. Zoals de titel laat raden, een boek over de echte Italiaanse keuken. En dan dus niet dat vrijblijvende geneuzel met een tomaatje en een blaadje basilicum, nee, Giorgio schrijft over de hardcore Italiaanse keuken. Bij Giorgio is het maken van lasagna een ijzingwekkend lange klus en heb je voor het maken van ijs griezelig serieuze zaken nodig als dextrose, melkpoeder en invertsuiker. Kortom, als Giorgio niet weet hoe je pasta moet maken, weet niemand het.

Voor het maken van het pastadeeg had ik eierdooiers nodig. En omdat weggooien volgens Calvijnse traditie nog altijd “zonde” is (hoe lang blijven die belachelijk benepen term eigenlijk nog gebruiken?!), besloot ik om van de eiwitten meteen maar even een meringue te maken volgens een recept van de Meringue Girls (www.meringuegirls.co.uk , ga naar deze site als je depri bent en je donderwolken verdwenen als meringue op onze eettafel).

En alhoewel het maken van de pasta een dodelijk langdurige klus was en Finn een lamme arm kreeg van het steeds weer opnieuw draaien van de pastamachine waar keer op keer hetzelfde lapje deeg doorheen moest worden gedraaid, bleek het recept van Giorgio inderdaad het enige juiste: van een korrelig hoopje deeg maakte ik de perfecte ravioli! En omdat het vandaag zo’n dag was, kwam die perfecte ravioli -gevuld met de perfecte vulling van bacon, gedroogde tomaat en pesto- op tafel met perfect gegrilde & gemarineerde asperges en bijna perfecte (want voorzien van iets teveel chili) geroosterde worteltjes. En onze toet? De perfect gelukte meringue met pistachenootjes met de volmaakte rabarber compote en een bolletje ijs. In 1 woord: PERFECT.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: