Lizzy proeft Haarlem- en omstreken

Lizzy proeft in Haarlem (en omstreken) voor jou. Zodat jij alleen de lekkere dingen kunt kiezen.

img1396173007127Skrei. Van deze vis, met een naam als een spelfout in een dictee van mijn oudste zoon, had ik niet eerder gehoord tot ik een paar maanden geleden een gerecht met skrei opgediend kreeg bij La Vallade, een heerlijk Frans rommelig restaurantje aan de Amsterdamse Ringdijk. De skrei was verrukkelijk en daarna dook de vis ineens overal op. Nu is dit waarschijnlijk een puur psychologisch effect, net zoals wanneer je een rode Porsche koopt, ineens iedereen in zo’n ding lijkt te rijden, maar ik vond het toch opvallend dat de skrei ineens aan een opmars was begonnen. Uitgebreide research (lees: Wikipedia) leerde mij dat de skrei gewoon kabeljauw is die in de wintermaanden een nieuwe tongbrekende naam krijgt omdat de vis dan verhuist naar Noorwegen om zich voort te planten. De naam ‘skrei’ is dan ook een Vikingnaam die ‘reizen’ betekent en aangezien mijn Vikings ook niet is wat het geweest was, vond ik het ook niet meer zo raar dat die naam zo onuitspreekbaar is.

Dus toen ik gister aan mijn visboer op de Botermarkt vroeg of hij nog mooie vis had die ik op de huid kon bakken en hij met een rochelend geluid antwoordde, wist ik dat het tijd was om skrei in mijn eigen pan te gaan bereiden. Bij La Vallade had ik de vis gegeten met een fijne botersaus en dat wilde ik thuis ook. Gewapend met Julia Child’s recept voor beurre blanc saus ging ik aan de slag.  Ik maakte een mooie gastrique, een stroperig sausje van ingekookte wijn, azijn, ui, zout en peper en begon hier met goede moed de blokjes boter in te kloppen. Nu stond er in het recept van Julia: “Als u het koken laat doorgaan, verkookt de smaakbasis helemaal en krijgt u geklaarde boter in plaats van een romige saus.”

Dat was precies wat er mis ging. Ik klopte en klopte, maar omdat ik het pannetje op een laag vuurtje had staan (niet laag genoeg blijkbaar), bleef de boter vloeibaar en eindigde ik met een bakje gesmolten boter met bovenop een laagje wei. Als je goed kijkt op de foto, kan je de witte stukjes wei ook zien liggen op de skrei. En alhoewel dat uitstekend rijmt, had ik die ver-reizende vis een beter einde gegund. Ik heb nog een paar stukken skrei in de vriezer liggen en ik zal niet rusten voordat deze naar vis smakende spraakgebrekjes naar hun laatste rustplaatsje heb begeleid onder een zacht ivoorkleurige dekentje van de perfect gemaakte beurre blanc. Al moet ik ervoor naar Noorwegen migreren!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: